9.6.2. Bekering van Paulus

Sterke wil van Paulus

Wilskrachtige mensen hebben een ijzersterke wil. Ze weten wat ze willen, gaan uiterst doelgericht te werk en rusten niet voordat ze hun doel hebben bereikt. Daarna vinden ze wel weer nieuwe uitdagingen. Die eigenschap zien we nadrukkelijk in het leven van Paulus, zowel voor als na zijn bekering.

Paulus was de zoon van een Romeinse vader en een joodse moeder, geboren in Asia, het huidige Turkije. Hij raakte geïnteresseerd in de joodse godsdienst. Het is typerend voor Paulus dat hij een opleiding volgde bij de meest nauwgezette joodse groepering: de farizeeën. Paulus volgde de colleges van professor Gamaliël, de meest aanzienlijke onder zijn collega's en lid van het Sanhedrin ofwel de joodse Raad (Handelingen 22:3). Hij werd doorkneed in de Schriften en leerde de ijzeren godsdienstige discipline die zo kenmerkend is voor de farizeeën. Zelf schreef hij later het volgend hierover:

"Ik leefde de joodse wetten heel wat strikter na dan velen van mijn generatie en zette mij vol overgave in voor de tradities van ons voorgeslacht." (Galaten 1:14, NBV2004)

Wreedheid van Paulus

Als wilskrachtige mensen zich door hun eigen doelstellingen laten meeslepen, kunnen ze over lijken gaan om hun doel te bereiken. De meeste wrede dictators en criminelen zijn van het wilskrachtige type. Na de opstanding van Jezus was Paulus er heilig van overtuigd dat de christenen een gevaarlijk sekte waren, die met wortel en tak moest worden uitgeroeid. Daar deed hij ook alles aan. Toen Stefanus voor de joodse raad was gedaagd was hij waarschijnlijk een van de eersten die riep dat hij gestenigd moest worden.

"Ze dreven hem (=Stefanus) de stad uit om hem te stenigen. De getuigen gaven hun mantel in bewaring bij een jongeman die Saulus heette." (Handelingen 7:58, NBV2004)

Als een soort aanvoerder van de stenengooiers was hij getuige van de terechtstelling. Maar na deze terechtstelling was hij nog lang niet tevreden.

"Intussen bedreigde Saulus de leerlingen van de Heer nog steeds met de dood. Hij ging naar de hogepriester met het verzoek hem aanbevelingsbrieven mee te geven voor de synagogen in Damascus, opdat hij de aanhangers van de Weg die hij daar zou aantreffen, mannen zowel als vrouwen, gevangen kon nemen en kon meevoeren naar Jeruzalem." (Handelingen 9:1-2, NBV2004)

Vastberadenheid is een goede eigenschap van wilskrachtige typen, maar het kan ook ontaarden in fanatisme. Niemand was zo fanatiek als Paulus. Geen moeite was hem te veel om de vijanden van zijn joodse geloof uit te roeien. Zijn 'successen' waren zelfs bekend in Damascus, want een man als Ananias was al voor de komst van Paulus bekend met zijn weerzinwekkende reputatie. Hij had er van veel mensen over gehoord:

"'Heer,' zei Ananias, 'ik heb van velen gehoord hoeveel ellende deze man gebracht heeft over uw mensen in Jeruzalem." (Handelingen 9:13, GNB1996)

Krachtdadige bekering van Paulus

Volwassen wilskrachtige mensen komen niet zo maar tot bekering. Er is meestal heel wat voor nodig om door hun sterke wil heen te komen. De bekering van Paulus was dan ook ongekend heftig. Op weg naar Damascus had hij een ontmoeting met niet minder dan Jezus zelf. Het volgende verslag van die gebeurtenis is samengesteld uit verschillende Bijbelgedeelten:

"Toen hij onderweg was en Damascus naderde, werd hij plotseling omstraald door een licht uit de hemel. Hij viel op de grond en hoorde een stem tegen hem zeggen: 'Saul, Saul, waarom vervolg je mij?'" (Handelingen 9:3-4, NBV2004)

"Hij vroeg: 'Wie bent u, Heer?' Het antwoord was: 'Ik ben Jezus, die jij vervolgt." (Handelingen 9:5, NBV2004)

"Maar kom nu overeind, sta op, want ik ben aan je verschenen om je aan te stellen als mijn dienaar, opdat je bekend zult maken dat je mij hebt gezien en zult getuigen van alles wat ik je nog zal laten zien." (Handelingen 26:16, NBV2004)

"... ga de stad in, daar zal je gezegd worden wat je moet doen.' ... Zijn metgezellen pakten hem bij de hand en brachten hem naar Damascus. Drie dagen lang bleef hij blind en at en dronk hij niet." (Handelingen 9:6-9, NBV2004)

Paulus was gebroken. Het leek wel of alles wat hij in zijn leven had opgebouwd aan godsdienstigheid ter plekke was verdampt tot niets. Hij had God willen dienen, maar nu bleek dat hij al die tijd Gods tegenstander was geweest. Jezus vergeleek hem met een halsstarrige os die een ploeg moet trekken en vanuit een soort machteloze woede achteruit trapt, maar zichzelf daarmee bezeert:

"... Saul, Saul, waarom vervolgt u Mij? Het is hard voor u de hielen tegen de prikkels te slaan.' (Handelingen 26:14, HSV2010)

Voor een wilskrachtig type als Paulus was het heel heftig dat zijn trotse ego zo werd platgewalst. Hij werd tijdelijk blind, waardoor zijn geestelijke blindheid nog eens extra geaccentueerd werd. Maar juist in die blindheid kreeg hij zicht op zijn eigen uitzichtloosheid ... en op de opgestane Heer! Maar Jezus was er niet op uit om Paulus te breken, alleen zijn trots. Jezus had hem meteen verteld dat hij Hem op een bijzondere manier zou mogen dienen. Wat een dag!

Paulus op weg geholpen

Drie dagen later had Paulus een ontmoeting met Ananias, een rijpere christen met profetische gaven. God had hem de opdracht gegeven de roeping van Paulus te bevestigen en hem verder te helpen.

"... de Heer zei (tegen Ananias): 'Ga, want hij is het instrument dat ik gekozen heb om mijn naam uit te dragen onder alle volken en heersers en onder al de Israëlieten. Ik zal hem tonen hoezeer hij moet lijden omwille van mijn naam.' Ananias vertrok en ging naar het huis, waar hij Saulus de handen oplegde, terwijl hij zei: 'Saul, broeder, ik ben gezonden door de Heer, door Jezus, die aan u verschenen is op de weg hierheen, om ervoor te zorgen dat u weer kunt zien en vervuld wordt van de heilige Geest.' Meteen was het alsof er schellen van Saulus' ogen vielen; hij kon weer zien, stond op en liet zich dopen, en nadat hij gegeten had, kwam hij weer op krachten. Hij bleef enkele dagen bij de leerlingen in Damascus en ging onmiddellijk in de synagogen verkondigen dat Jezus de Zoon van God is." (Handelingen 9:15-20, NBV2004)

Na een periode van enkele dagen waarin Paulus tot inkeer kwam en de gebeurtenissen een beetje kon verwerken, werd hij opnieuw geboren en vervuld met Gods Geest, waardoor hij definitief en radicaal veranderde tot een heel ander mens. Zijn radicaliteit blijkt al meteen uit een klein detail: na drie dagen vasten liet hij zich eerst dopen, pas daarna begon hij weer te eten. First things first! Het is belangrijk dat we goed omgaan met de mijlpalen in je leven. Daarmee laat je namelijk zien hoeveel pit er in je zit en hoe radicaal je bent. Paulus gaf zijn visitekaartje af. Een voorbeeld om na te volgen, ook voor minder wilskrachtige typen.

Paulus begon ook ogenblikkelijk zijn nieuw verworven inzichten te verkondigen aan de joden die nog niet in Jezus als hun Messias geloofden.

"... Hij bleef enkele dagen bij de leerlingen in Damascus en ging onmiddellijk in de synagogen verkondigen dat Jezus de Zoon van God is." (Handelingen 9:19-20, NBV2004)

Hij wachtte dus niet totdat hij een cursus evangelisatie had gevolgd, maar hij ging gewoon vertellen wat God in zijn leven had gedaan en hoe het zijn leven, inclusief zijn denken, totaal had omgekeerd.

Ook na zijn bekering bleef Paulus een wilskrachtig persoon en veel van de typische kenmerken van een wilskrachtig karakter zien we gedurende zijn hele leven doorklinken in zijn levensstijl. God verandert karakters, maar niet de temperamenten waarmee mensen geboren zijn. Mensen houden hun identiteit, alleen hun eigenschappen ontwikkelen zich in een andere richting: in de richting van Gods Koninkrijk. Dat is geestelijke vrucht.

 

Herschepping 2.0. Een uitgebreide, samenhangende serie studies over Bijbelse onderwerpen
voor persoonlijke opbouw en gespreksgroepen over Gods herscheppende werk in het leven van de gelovige.